Wensdenken versus de werkelijkheid

Om stagnatie van bouwprojecten los te trekken, moet volgens het kabinet de snelheid op de Nederlandse snelwegen omlaag. Zoals tegenwoordig bij bijna alles polariseren de meningen meteen, vooral op sociale media. ‘Een geweldige maatregel‘. roept groep 1 die al uit eigen beweging begonnen is max 100 te rijden en dit helemaal geen probleem vindt. ‘Onzin, dat ga ik dus niet doen. Dat kan niet met mijn werk,’ roept groep 2, die zich nu al moeizaam of geheel niet aan alle snelheidslimieten houdt.

Deze tekst gaat er niet over of max 100 wel of niet verstandig is. Ik benadruk slechts dat beide groepen en dit geval vooral groep 1 aan wensdenken doet. Gisteren nog reed ik van Den Bosch naar Enschede en bij alle snelheidsregimes (ik reed de maximum snelheid die was toegestaan) werd ik veelvuldig voorbij gereden.

Wensdenken is dat het beeld dat je hebt van de werkelijkheid sterk beïnvloed wordt door wat je wilt dat er gebeurt. Het lijkt er op dat wensdenken een vlucht heeft genomen, mede dankzij het ventileren van korte statements op social media. Hoe sterker de ideologie (of hoe sterker men zich ingraaft in de eigen mening), hoe sterker het wensdenken.

Als de snelheid naar 100 gaat zal dat massaal genegerd worden. De ‘snelle rijders’ zullen zich als gevolg van noodzakelijke intensieve handhaving achter het stuur zitten te verbijten. Of dat alles  de verkeersveiligheid ten goede komt, is nog maar de vraag.

Het AD vatte mijn mening – wat kort door de bocht misschien – samen in het volgende artikel:

Als we overal terug moeten naar 100, dan heb je de poppen aan het dansen

Ook Trouw deed een duid in het zakje:

Terug naar 100 km

En De Telegraaf kon niet achterblijven natuurlijk:

 100 mogen op verlaten snelweg is tegennatuurlijk

 

Categorie

In de krant

Related Projects